Niets is gratis!

Ik herinner me nog goed de lessen economie aan het Erasmus. Mevrouw Huethorst gaf iedere les een show met als onderwerp economie. In een van die lessen heb ik de definitie van een schaars goed onthouden. Dit is een goed dat geld kost. In de hele wereld zijn er dus maar een paar zaken die niet economisch schaars zijn. Lucht is daar een voorbeeld van. Bellen vanuit Montverde naar Nederland is dat niet.

Misschien herinneren enkelen van jullie nog dat ik enkele maanden terug in een van mijn blogs repte over het feit dat ik nu “gratis” naar Nederland kon bellen. Misschien dat ik enkelen van jullie daadwerkelijk “gratis” gebeld heb. Dit is inmiddels verleden tijd. Twee weken terug ontving de school de telefoonrekening van het eerste half jaar. Het was enigszins opvallend dat meneer Kesselring, de schooldirecteur, een rekening had die twintig keer de gemiddelde hoeveelheid bedroeg. Bij de school gingen wat belletjes rinkelen en inmiddels zijn ze erachter gekomen dat enkele leerlingen de administratiecode van school hebben gebruikt om naar huis te bellen.

Aangezien ik de enige Nederlander ben, was mijn betrokkenheid in de zaak snel duidelijk. Wie anders begint al zijn telefoontjes met (031). Deze week moet ik bij de school gaan aangeven welke telefoontjes ik gepleegd heb en vanzelfsprekend mijn minuten precies terug gaan betalen. Daarnaast word ik waarschijnlijk gestuurd naar het “Judicial Committee” van de school. Dit is een groep met leerlingen die het leuk vinden andere leerlingen zoveel mogelijk uren te geven en naar alle waarschijnlijkheid word ik schuldig bevonden voor “stealing” , met als resultaat 18 uur detention en 3 demerits. Bij 11 word je van school gestuurd.

Tja, dit was dus niet zo slim om te doen. Zeg maar heel dom en ook iets waarvan ik nu absoluut denk: dit had je niet moeten doen Tom en iets waarvan ik spijt heb. Tijdens het naar huis bellen heb ik er eigenlijk nooit bij stilgestaan dat het de school veel geld zou kunnen kosten. Iedere leraar confronteert me nu met mijn fout en ik krijg gemiddeld vijftien keer per dag de “ what-were-you-thinking-when-you-used-the-phone?-speech”.

Het meest ironische aan de situatie is dat de school mij verkozen had tot Best Citizen. Ik was de leerling die het minste problemen met de regels had. Dit wil zeggen dat ik niet ging klagen over de gestoorde regels in de vorm van agressiviteit, maar dat ik argumenteerde dat de school langzamerhand in een speeltuin voor niet-zindelijke gorilla’s aan het veranderen was. In die speeltuin moeten we compleet witte of zwarte schoenen dragen en zorgen dat we de schommel schoon achterlaten. Ook moeten we intekenen als we op de wipwap willen en daarna netjes in een rechte lijn, een voor een, op onze beurt wachten. Gelukkig ben ik volwassen genoeg me over die regels heen te zetten en vrolijk te blijven.

De aankomende week hier staat in het teken van het afwachten van het vonnis. Ik ben namelijk een crimineel die als doel had de school van al haar geld te beroven! Toch?

P.S Gelukkig is Ron er nog. Hij is nu lid van het atletiekteam. Na 200 meter moesten zijn twee beste vrienden, allebei ook lid van Het Academic Team, Ron verder duwen en na 50 meter moesten ze hem verder tillen. Ik ben trots op Ron. Iemand met zo’n instelling en zo’n sterke wil moet uiteindelijk beloond worden in het leven. Jullie hebben onze foto gezien op http://tommiejf.hyves.nl ?