Vrienden

Het allermoeilijkste van een jaar naar het buitenland gaan, is het maken en hebben van vrienden. Ik ben vanmezelf iemand die gemakkelijk praat en dan ook geen enkele moeite heeft met het contact leggen met nieuwe mensen. Daarom kan ik het met mijn meeste medeleerlingen goed vinden en heb ik heel veel vrienden hier. De laatste maand begon ik echter te beseffen dat ik echt voorgoed weer terug naar Nederland ga om daar te gaan studeren.

Dit besef deed me realiseren dat ik na 31 mei, Graduation Day, nog maar heel weinig mensen terug ga zien. Ik heb de hele school uitgenodigd naar Nederland te komen, zodat ze enkele vrijheden van het Nederlandse uitgaansleven konden ondergaan, maar ik weet heel goed dat slechts een paar mensen daadwerkelijk op die uitnodiging in zullen gaan en me op zullen zoeken. Tegelijkertijd kan ik naar Mexico, Barcelona, Colombia, Argentinie, Brazilie, Boston en naar meerdere mensen in Florida. Mijn enige zekerheid is echter dat ik naar Hannover afreis om Bambi weer te zien deze zomer.
Vriendschap bestaat in verschillende niveaus. Je hebt vrienden waarmee je lacht, waarmee je huilt en vrienden die je absoluut vertrouwt. Sinds de tweede klas van het Erasmus, is Auke Jelle mijn allerbeste vriend geweest. Ik spreek hem nu nog regelmatig, te weinig echter, maar we weten dat het altijd goed is als we praten.

In mijn tijd hier heb ik voornamelijk vrienden gemaakt met wie ik me op mijn gemak voel en met wie ik lach. Ron is een held vanwege zijn onhandigheid en zijn kracht in het relativeren van zijn eigen overgewicht. Max was briljant, omdat ie zo gek als een deur is. Christer, Chira, Guilherme en Diego zijn voetbaljongens op wie ik altijd kan rekenen en ze hebben allemaal een fraai gevoel voor humor. David is een gestoorde Starwarsfreak en Alexandre is zo dom dat hij, dit is geen grap, zijn eigen naam misspelt. Tot slot is er nog Camilo. Camilo is mijn kleine broertje hier. Stuk voor stuk maken die jongens dat ik me thuis voel hier in Montverde.

De drie mensen waar ik nu veel mee uithang zijn Punya, Nic en Amirah. Punya en Amirah zijn twee meisjes die allebei gigantisch slim zijn. Punya is gewoonweg briljant. Ze is de slimste leeftijdsgenoot die ik ooit heb ontmoet. Vergeleken met haar ben ik een gemiddelde HAVO-leerling. Nic is een triatleet die echt een beest is in rennen en zwemmen. (5 kilometer in 17 minuut 30!) Hij komt uit Florida en is echt belachelijk grappig. Amirah is slim in haar eigen manier. Ze is een schrijfster en beheerst het Engels echt perfect.

Met de laatste drie heb ik ook vandaag weer off campus gerelaxed en ik besef eigenlijk nu pas dat ik die mensen echt gigantisch mag. Het is gek om tegelijkertijd te beseffen dat ik die mensen over drie en halve maand misschien nooit meer ga zien. Op hetzelfde moment heb ik dan het besef dat ik over twaalf dagen terug ga naar Nederland en vind ik het supertof iedereen dan weer terug te zien.

Ik denk dat ik het dilemma van een exchange student ontdekt heb. Het enige nadeel dat een ervaring als een jaar Amerika met zich meebrengt, is dat er een extra keer afscheid van mensen genomen moet worden.

Over drie-en-halve maand zal ik met tranen in mijn ogen Ron een knuffel en 2 dollar (voor een McChicken) geven, wetende dat Ron op weg gaat naar een leven dat eindigt voor zijn veertigste levensjaar. Ik ga Amerika missen.