An Academic Team Tournament

De dag des oordeels is bereikt. Vandaag mogen we Montverde Academy gaan vertegenwoordigen in een Academic Tournament. ’s Ochtends vroeg vertrekken we. We zijn met negen mensen. Vier mensen spelen in het Varsity (eerste) Team en de rest speelt met de jongeren mee in Junior Varsity. Er is geen vrouwelijke vertegenwoordigster in onze groep. Ja nouja, technisch gezien is Shannon dat wel, maar op het oog niet.

Luisterend naar onze Ipods raken we in de sfeer van het toernooi. Praten of iedere andere vorm van socializeren is niet toegestaan. Daar zijn wij niet goed in. Wij lezen, absorberen nutteloze informatie en spelen videogames. “Did you play that last World of Warcraft game?”. “Yeah dude, I killed it man, took me twelve hours of gaming in a road, but I killed it.” “Damn dude. That is sooooo cooool!”

Nadat onze gesprekken zijn stukgelopen op een een gebrek aan nieuw uitgekomen videogames, haasten we ons naar het gratis eten. Vandaag zijn het chocolade koekjes met blikken cola. Honderden koekjes verdwijnen binnen twee minuten. Wij mogen dit, want we moeten iedere keer nadat we 15 minuten lang achter elkaar vragen beantwoord hebben zo’n 25 meter lopen om ergens anders het toernooi te vervolgen. Wij hebben energie nodig.

In de ochtend spelen de Junior Varsity Teams. Montverde wordt derde in een veld van negen. Boosheid alom. Het team vergat wie er op het 1 dollar biljet stond. Mr Ross, de coach, geeft een preek en concludeert dat het Team gemiddeld gepresteerd heeft.

Nu is Varsity aan de beurt. Mijn beurt. Samen met drie andere jongens neem ik mijn plek in achter een smalle tafel. Buzzercheck. Gelukkig. Alle buzzers doen het. Het feest gaat beginnen. Vandaag spelen we acht wedstrijden van twintig minuten. Twintig minuten achter elkaar wordt van me geeist dat ik geconcentreerd ben en als eerste “Buz” als ik een antwoord weet. Zo’n vier uur later is het afgelopen. Zo’n driehonderd vragen hebben de revue gepasseerd. Ik wist er maarliefst 12. Owjah, acht keer gewonnen. Toernooi gewonnen. Jippie.

Mr Ross praat. Jongens, ik ben trots op jullie. Dit was teamwork. Ik knik ja en denk nee. 12 vragen. Ik zit een hele dag opgescheept met sociaal gestoorde mensen voor 12 vragen. Voorbeelden van wat ik wist:

Welke drie talen spreekt men in Belgie?
Wie is de huidige leider van Frankrijk?
Vijf witte, vijf zwarte schoenen. Hoe groot is de kans dat je twee zwarte pakt?

Het is afgelopen nu. Ik heb mister Ross verteld dat ik me niet thuisvoel bij die groep mensen. Ik houd niet zo van videogames. Ik wil niet weten waar KGB in Russisch voor staat. Zowel schei- als natuurkunde interesseert me geen ruk. Ik voel me bevrijd.

P.S Zaterdag was er een Fine Arts Fair op school. Voor 250 man publiek heb ik een monoloog en een scene geacteerd. Het was echt geweldig leuk om te doen. Mijn monoloog houdt iedereen in Nederland nog tegoed van me, voor mijn scene probeer ik Camilo het land in te smokkelen. Ik dacht dat ik het leuk vond om presentaties te geven, maar acteren is nog veel leuker. Het geeft een geweldige kick een staande ovatie van 250 mensen te krijgen twee keer. Dit jaar is echt goed voor mijn creativiteit!

P.S II Vrijdagochtend ben ik terug in Nederland, waar ik zal verblijven tot en met 24 maart. Laat van je horen als je wat wilt afspreken. Ok!?